Portugalgo kultura-ondarearen ikono ezagunenetakoa izateagatik Lisboara egindako edozein bisitatan betidanik derrigorrezko geldialdia izan den arren, azken hilabeteetan are bidaiari gehiago erakartzen dituen agertoki paregabe bihurtu da Belémgo dorrea, batez ere ilunabarrean.

Dorrearen sarrerako zubi altxagarriak –marinelen eta nabigatzaileen istorioak asmatu eta irudikatzera gonbidatzen duenak– eta azken eguzki-izpiek ur azalean eragindako isla dardarti eta distiratsuek atmosfera magiko eta enigmatikoa sortzen dute, giro benetan aproposa gorputza eta adimena erlaxatzen uzteko.

Eta baliteke une lasai eta isil horretan eraikin enblematikoaren historia ere urgaineratzea bat-batean, ezkutuan hurbildu den pirata baten antzera; izan ere, Lisboako itsas sarrera babesteko gotorleku gisa sortu zen dorrea. 1514. eta 1520. urteen artean eraiki zen, Belém auzoko beste monumentu handiaren ondoan: Jeronimoen Monasterioa. Portugalgo Manuel I.aren erregealdian izan zen. Harkaitzezko muino baten gainean eraiki zuten, Belémgo hondartza zaharraren parean, Tajo ibaiaren ertzean. Helburua zen leku estrategiko horretan ainguratutako kanoi-zulo zahar bat ordezkatzea.

Unescok Gizateriaren Ondare izendatua 1983an, Belémgo dorrea ezaguna da manueldar estilo arkitektoniko deigarriagatik, itsas sinboloekin apaindua, hala nola soka bihurrituak, esfera armilarrak eta Kristoren Ordena Militarreko gurutzeak.

900 BISITARI EGUNEAN

Zaharberritze-prozesua arrakastaz amaitu ondoren, dorrearen higadura eta narriadura saihesten lagunduko duten hainbat neurri hartu dituzte arduradunek; adibidez, edukiera-muga berriak ezarri dira sarrerak saltzeko sistema baten bidez, eguneko bisitak 900 lagunera mugatzen dituena eta ordu-tarteen arabera banatzen dituena.

«Argi dago dorrean hainbeste jende biltzea, aldi berean eta denboran zehar, monumentuaren higadura eragiten ari dela». Margarida Donas Belémgo dorreko zuzendariaren hitzak dira.